Żeliwo sferoidalne

Do produkcji odlewów wykorzystuje się najczęściej żeliwo sferoidalne, które ma inne nazwy takie jak żeliwo sferoidalne, żeliwo z grafitem sferoidalnym czy żeliwo SG. Żeliwo sferoidalne otrzymuje się grafit sferoidalny poprzez obróbkę sferoidyzacją i inokulacją, co skutecznie poprawia właściwości mechaniczne żeliwa, zwłaszcza plastyczność i udarność, tak aby uzyskać wyższą wytrzymałość niż stal węglowa. Żeliwo sferoidalne to-materiał żeliwny o wysokiej wytrzymałości opracowany w latach pięćdziesiątych XX wieku. Jego kompleksowe właściwości są zbliżone do stali. Ze względu na swoje doskonałe właściwości żeliwo sferoidalne jest z powodzeniem stosowane do odlewania elementów o złożonych siłach, wytrzymałości, ciągliwości i odporności na zużycie. Żeliwo sferoidalne szybko stało się drugim po żeliwie materiałem żeliwo szare i szeroko stosowane. Tak-tzw. „zastępowanie stali za żelazo" odnosi się głównie do żeliwa sferoidalnego. Żeliwo sferoidalne jest często wykorzystywane do produkcji części wałów korbowych i wałków rozrządu do samochodów, ciągników i silników spalinowych, a także zaworów średnio-ciśnieniowych do maszyn ogólnych.

Żeliwo sferoidalne nie jest pojedynczym materiałem, ale należy do grupy materiałów, które można wytworzyć tak, aby posiadały szeroki zakres właściwości poprzez kontrolę mikrostruktury. Wspólną cechą charakterystyczną tej grupy materiałów jest kształt grafitu. W żeliwie sferoidalnym grafit występuje w postaci kulek, a nie płatków, jak ma to miejsce w żeliwie szarym. Ostry kształt płatków grafitu powoduje powstawanie punktów koncentracji naprężeń w metalowej osnowie, a zaokrąglony kształt guzków w mniejszym stopniu, hamując w ten sposób powstawanie pęknięć i zapewniając zwiększoną ciągliwość, od której wzięła się nazwa stopu. Tworzenie się grudek osiąga się poprzez dodanie pierwiastków nodulujących, najczęściej magnezu (należy zwrócić uwagę na to, że magnez wrze w temperaturze 1100 stopni, a żelazo topi się w temperaturze 1500 stopni) i obecnie rzadziej ceru (zwykle w postaci miszmetalu). Stosowano również tellur. Itr, często składnik metalu Mischa, badano również jako możliwy środek nodulizujący.